Türk insan sermayesi ile Avrupa insan sermayesi arasındaki en temel fark 'düşünce sistematiğinde'.

Bunun en belirgin olduğu alan da 'çözüm üretme'.

Demek istediğim,

Türk insanı:
Olguları kendi lehine çevirme, ters olgulardan sıyrılma, düşünce dünyasında hayal ederek ve bunu hayata uygulayarak ileri adım atma, çetrefil meselelerden kurtulma, mümkünse meseleleri lehine çevirme, kısaca, çözüm üretmek konusunda Avrupa insanına göre temel bir fark gösteriyor.

Avrupa insanı çözümü kendinde arıyor.

Türk insanı çözümü kendi dışında arıyor.

*
Hayat bir mücadele alanı. Hepimiz ama hepimiz var olma mücadelesi vermek zorundayız.

Beleş ekmek yok!

Zaten insanoğlu da tarihsel gelişimi içinde olguları kendi lehine çevirme, ters olgulardan sıyrılma, düşünce dünyasında hayal ederek ve bunu hayata uygulayarak ileri adım atma, çetrefil meselelerden kurtulma, mümkünse meseleleri lehine çevirme konusunda hep ileriye doğru adım atıyor. İlerlemenin temel güdüsü çözüm üretme, hayatı kolaylaştıma!

Araştırma-geliştirme, bilimsel buluşlar hep hayatı kolaylaştırma, hayat meselelerine çözüm oluşturma uğruna yapılıyor.

Çözüm üretme güdüsü sayesinde teknolojiden yararlanıyor, ömrümüzü uzatıyor, bir sürü hastalığı yeniyor, daha sağlıklı ve kaliteli yaşıyoruz.

Bu nimetlerden Türk insanı da faydalanıyor.

Ama bilim ve teknolojinin ürettiği çözümler Türk insanına nerede ise hep ama hep dışarıdan geliyor.

Başkaları çözüm üretiyor, biz ücreti karşılığı faydalanıyoruz.

*
Bu durum günlük hayat için de geçerli. Avrupalı kendi kendine çözüm üretmek için eğitiliyor ve çok erken yaştan itibaren kendi yarasını kendi sarmaya başlıyor.

Avrupa insanı mikro aile düzeninde yaşıyor. Çocuklar evi çok erken yaşta, 18'inde terk ediyorlar.

Ayrı yaşamaya başlıyorlar.

Kendi çözümlerini kendileri üretmek zorunda kalıyorlar. 18 yaşında bir Avrupalı artık yalnız bir bireydir. Geçimini kendi sağlayacak, eğitim sorununu kendi çözecek, tercihlerini kendi yapacak, karşılaştığı her meseleyi kendi çözecektir. Avrupa insanı yalnızdır ama kendi tercihleri, kendi beğenileri olan bir bireydir.

*
Biz nasıl gelişiyoruz?

Meselelerimizi önce aile, sonra aşiret, sonra öğretmen, sonra komutan, en son da devlet çözüyor!

Mutlu bir Türk insanı hep bir yolunu bulup, meselerini başkalarına çözdüren insandır.

Bize hayatta seçim yapmak, sorumluluk almak, riske girmek, tek başına kalmak hiç ama hiç öğretilmiyor. Kaçımız istediğimiz okulda okuduk, istediğimiz mesleği edindik, istediğimiz işte çalışıyoruz?

Samimi olalım, kaçımız istediğimiz insanla evlendik?

İstediğimizi zannettiklerimiz gerçekten kendi tercihlerimiz miydi?

*
Hep başkalarının güdümünde yaşamış insan da meseleler karşısında da ister istemez 'otoriteye' başvuracaktır. Bu konuda ülke fikir birliği içindedir de! Kimi Allah'a, kimi devlete sığınır ama mutlaka kendi dışında, kendinden üstün saydığı bir 'makama' başvurur. Türkiye kendi eli ile seçtiği, kendisine hizmet etmeye memur insanlara bile 'baba' diyebilen nadir ülkelerdendir.

*
Çözüm üretme alanında zaaflarımızı irdeleme çabası burada bitmez.

Haftaya devam!