Türkiye'de bugün etkin olan nesil 'kullanılmayan misafir odalı evlerde' büyüdü. Önceleri müstakil ve kágir evlerde oturulurdu, sonra 'apartman icat edildi' ve evlerde olmayan ancak apartmanlarda bulunan salonlar misafir odası oldular.

En pahalı eşyaların sergilendiği, eşyalar tozlanmasın ve kirlenmesin diye üstlerinin eski beyaz çarşaflarla örtüldüğü, çocuklar girmesin diye kapılarının kilitlendiği misafir odaları...

Kullanılmamak üzere kurulan misafir odaları!

Misafirleri, o da eve nadir gelen 'kıymetli' misafirleri, ağırlamak üzere kurulan misafir odaları...

Kıymetli misafirler 'vay be bunlar da moderen olmuşlar!', desinler diye kurulan misafir odaları...

* * *

1950-70 dönemi bugün Türkiye'yi her kademede yöneten insanların çocuk veya genç oldukları dönemdir.

Türkiye'nin her konuda 'iki arada bir derede' olmasının nedeni işte bu nesildir.

Zira, bu neslin kendisi bizzat 'iki arada bir derede' bir nesildir.

Bu neslin 'şehirli' olanları 'kullanılmayan misafir odaları' olan apartman dairelerinde büyümüşlerdir.

Onların döneminde 'modernleşmek isteyen-Batı gibi olmak isteyen Türkiye' oturma odasından çıkmış ama bir türlü 'misafir odasına' yerleşememiştir!

* * *

Oturma odasında döşekler -divan derdik- vardı. Saman veya yün döşekler üzerine duvara dayandırılarak üç-beş yastık konur, yastıklar ve yatak için aynı desen kumaştan döşemeler dikilir; gündüz misafirler bunların üzerinde oturtulur, akşam da üzerlerine bir çarşaf örtülerek yatak haline gelirlerdi.

Gece evde misafir varsa, onların öbür divana alınması ile bana açılan yatak içinde, başıma yorganı çekerek uyur gibi yaparak dedikodu dinlediğim çok olmuştur.

Yerde tahta kamyonumla oynarken, koltuklardan daha geniş oldukları için divanlarda ancak yarı yatar gibi oturan hanım misafirlerin açılan bacaklarını seyretmek ise ayrı bir keyifti.

* * *

Artık filmlerde mi görüldü, gidip görenler mi anlattı bilemem, birileri birilerine moderen Amerika ve Avrupa evlerinde birer misafir odası olduğunu anlattı.

Batı'ya benzeyeceğim diye canı çıkan Ankara'da bu haber önce dedikodu seviyesinde yayıldı, sonra moda oldu.

Babam devlet memuru idi ve Ankara'da yaşayan bir bürokratın modernleşmemesi düşünülemezdi.

Her türlü masraf göze alındı ve misafir odası kuruldu.

Kullanılmamak üzere!

Biz ve şehirleşen Türkiye döşekli-divanlı oturma odalarından çıktık ancak misafir odalarına giremedik.

Neden giremedik?

Nasıl kullanılacağını bilmiyorduk da ondan!

Siz şimdi 'misafir odasını kullanmayı bilmemek ne demek?', diye haklı bir sual soracaksınız.

Misafir odası elektronik bir alet değil ki!

Ancak, olaya kültürel boyutunda bakarsanız, tıpkı ne işe yaradığını bir reklamda gördüğünüz, özendiğiniz, satın aldığınız, eve getirip kutusunu açtığınızda ise nasıl çalıştırıldığını bilmediğinizi fark ettiğniz, içindeki talimatı ise okuduğunuz halde anlamadığınız bir elektronik alet karşısında ne hissederseniz, büyüklerimiz de misafir odası karşısında benzer bir duyguya kapılmışlardı.

Bu misafir odası iyi bir şeydi de, nasıl kullanıldığını kimse bilmiyordu.

Kimse bilmediğini itiraf edemediği için de kimse kimseye 'yahu burada nasıl oturulur?', diye soramıyordu.

Nadiren misafir geldiğinde de bu odanın nasıl kullanıldığını bilinmediği için, doğumevinde bebek bekleyen 'baba adayları' gibi koltuklara iğreti ilişiyorlardı.

Sanki, rahatlayıp sırtını dayasan o saniyede koltuk kırılacak. Ev sahibesi:

-Gitti canım koltuk!, diye çığlık atacak.

Hanım da yetişecek:

-Herif, sana evde kaç kez tembih ettim, şu koltuğa oturmayı bir türlü öğrenemedin, diye azarlayacak.

Herkes içinden:

'Bu adamın modernleşmeye hiç niyeti yok!', diye kınayacak.

* * *

Kullanılmayan misafir odaları bu toprakların 200 yıllık serüveni sonunda ulaştığı yerdir.

Misafir odaları hevesle kurulmuş, ama nasıl kullanılacağı bilinmediği, bize ait olmadığı, alışık olmayan kıçta don durmadığı, içinde rahat edilmediği için bir türlü kullanılmamıştır.

Bugünkü yöneticiler, AB karşısında esas sıkıntının misafir odasında nasıl davranacaklarını bilmemeleri olduğunu, oturma odaları da çoktan iptal edildiği için artık oturulacak oda kalmadığını bir türü kabul etmiyorlar.