Freud Oidipus kompleksinde çocukların, karşı cinsteki ebeveyni sahiplenmek için, hemcinsi olan ebeveyni saf dışı etme dürtülerini anlatır...

Erkek çocuk anneyi sahiplenmek için babayı, kız çocuk babayı sahiplenmek için anneyi saf dışı bırakmaya çalışır...
Baudelaire ise bu rekabeti öz babasında değil, annesinin evlendiği üvey babada yaşadı ve annesini hiç affetmedi... Sonraki yıllarda ise hayatındaki kadınlara hiç güvenmedi...
“Sanırım yaşantım başından beri lanetli... Ve hep de lanetli kalacak...”

Böyle diyordu gençliğe ilk adım atığı günlerde...

Şiir sanatının modernizmin öncüsü olarak geçti dünya edebiyat tarihine Baudelaire...

Ancak affedemediği annesinin hatırası ona ileriki yıllarda kadınlarla ilgili şöyle düşündürecekti:

“Kadınlar hep yanlış yapan, yalnız bırakan, ne zaman terk edip gideceği belli olmayan yaratıklardır.... İki tür kadın önerebilirim... Yosmalar, ya da aptal kadınlar...”
Cinselliği de yara almıştı ünlü şairin annesiyle ilişkilerindeki arızalı geçmişten...
Sevişmenin “işkenceyi yada ameliyatı andırdığını” söylüyordu...

Aşk bir trajediydi ona göre...
Sevişmedeki inlemeler de bu trajedinin belirtileri..
Dev kadın şirinde şu mısralar bir kadınla sevişmesini anlatır:

“Tek isteğim şimdi, bir gece
ulaştık mı zevk sathına,
Vücudunun saltanatına
Doğru tırmanmak sinsice,
Bir yara açıp geniş, derin
O şaşıra kalmış böğrüne,
Acı vermek için göğsüne, tenini incitmek için,
Ve, ne estiren tat, değil mi,
Yavrum! o en güzel, en parlak
Yeni dudaklardan akıtmak,
Aşılamak sana zehrimi!”

Aşkı ve cinselliği günah ve trajedi gördüğünden mi bilinmez, Baudelaire düşündüğünü hayatında kendine çeker ve bir fahişeyle beraber olduktan sonra frengi kapar...
Annesine duyduğu intikam kadını şöyle tanımlatır Baudelaire’e:

“Kadın ruhu bedenden ayırmayı bilmez... Kadın açtır yemek ister... Kadın susuzdur içmek ister...
Şehvetten kudurmuştur, perişan olmak ister... Ona yakışan da budur...”

Anneye ve kadınlara kaşı bütün bu travmalarına rağmen, Baudelaire hayatının kadınıyla 21 yaşında karşılaştı...
Jeanne Duval Domonikli Yahudi bir melezdi...
“Hayvanca zevklere düşkülüğüyle”, şairin fantazyalarını ve bedenenini tutuşturan dolgun ve dik göğüsleriyle, parlak siyah saçlarıyla, dolgun ve dik göğüsleriyle kimi zaman bir fahişe kimi zaman da bir melektir Baudelaire için...

KADIN BAUDELAIRE’İ ALDATINCA...

Duygusuz, eğitimsiz ve entelektüel kabiliyetleri olmayan bir kızdı Jeanne...

Baudelaire’i parası için seviyordu...
Oysa bütün dağınıklığına ve aykırılığına karşın, Baudelaire ona aşıktı...

Annesinden aradığı şefkati onda buluyordu...
Sevgi arayışını ve sevilme ihtiyacını bu kadın tatmin ediyordu...

Jeanne Duval isimli melez kadın, şair için vazgeçilmez bir tutku aline gelmişti...

Jeanne Duval kendisini gözünü kırmadan başka erkeklerle hatta kadılarla aldatıyordu...

Ama Budelaire kadından bir türlü vazgeçemiyordu...
Aldatmalarından büyük acı duyuyor, kadını kapı dışarı ediyor, sonra yeniden bir araya geliyordu...

Bir erkeğin en zayıf yeri değil miydi, “anne şefkatinin yerine koyduğu alternatif kadından vazgeçmeme...”
Aslında vazgeçemediği onu aldatan, yada onu onun kadar sevmeyen kadın değildi...

Vazgeçemediği, göbek bağını kesemediği anne şefkati ve özlemiydi...

25 yıl boyunca yani hayatın sonuna kadar o kadından vazgeçemedi Baudelaire...

Dünyanın en ünlü şairlerinden birisi olan Baudelaire aile tarafından kendi kendini idare edemeyecek birisi oldu gerekçesiyle sürekli velayet altında tutuldu...
Babasından kalan mirası sefahat içinde yiyor diye, bir noterin velayeti sağlandı...

Üvey babasını hiçbir zaman sevmedi. Annesini hiçbir zaman affetmedi...

Kendisine şehvet, annesinden eksik kalan şefkat ve sevilme ihtiyacını veren Jeanne’ dan onu defalarca aldatmasına rağmen hiç vazgeçemedi...

Kendisinin ufak bir ki ilişkisi oldu...
Ancak o kadınlara hiç güvenmediği için ve bir gün onların onu bırakacağını düşündüğü için, bir kez birlikte olduktan sonra onlardan kaçtı..
46 yaşında öldü...

Paris Montparnasse’ daki mezarlıkta nefret ettiği üvey babasının yanında yatıyor...

Büyük yaratıcıların çoğunluğunda olduğu gibi, “kadınlarla iyi yaşayamadığı için iyi şiirler yazdı...”
Dominikli melezle şehvetli gecelerden, Madam Sabatier’ le buluşmalardan, Marie Daubrun’ la yakınlaşmalardan kedisine fazla bir şey kalmadı...

Bütün kadınlardan şiirlere bir şeyler kaldı, kendine değil...

Bir de çocukluk günlerini anlatırken annesi içi yazığı iki sözcük kaldı kendinden yadigar...
Gerçekleşmeyen bir hayalin, trajedilerle bezenmiş kırık bir öyküsüydü o sözler:

“Daime sende yaşıyordum. Yalnız benimdin anne...”
 

http://haber.gazetevatan.com/haber.vatan?detay=bir-erkegin-kadinin-ihanetini-kabullendigi-an&Newsid=321905&Categoryid=4&wid=136